Рытм лёсу ў лічбах і сэрцы: музыка жыцця Марыі Станкевіч
Калі б прафесія бухгалтара мела свой гук, гэта не быў бы ціхі шэляст паперы. У Астравецкай раённай прафсаюзнай арганізацыі гэтая музыка гучыць інакш — як упэўнены, дакладны і моцны поціск барабаннай палкі. Больш за дваццаць гадоў галоўны бухгалтар Марыя Сцяпанаўна Станкевіч вядзе гэты рытм, дзе кожны ўдар — гэта дакладнасць, а кожная паўза — адказнасць.
Сёння яе пальцы лёгка танцуюць па клавіятуры сучаснага камп’ютара, але памяць беражліва захоўвае зусім іншыя гукі. Марыя Сцяпанаўна з усмешкай узгадвае свой першы працоўны дзень у калгасе. Тады самым вялікім страхам былі яны — вялізныя драўляныя лічбы. Старыя лічыльнікі здаваліся непакорлівым інструментам, які патрабаваў не толькі ведаў, але і фізічнай вытрымкі.
«Страшна было памыліцца ў гэтых касцяшках», — прызнаецца яна. Захапленне прыйшло пазней, калі ёй — адзінай на ўсю гаспадарку — набылі цуд тэхнікі таго часу: электрычную вылічальную машыну. Гэта была першая перамога, першы крок у свет, дзе лічбы пачалі служыць чалавеку.
Для дылетанта бухгалтарская справаздача — гэта толькі слупкі сухіх дадзеных. Для Марыі Станкевіч — гэта ювелірная праца, параўнальная з агранкай дыямента. Звесці фінансавую справаздачу так, каб кожная лічба стала на сваё месца, патрабуе амаль экстрасэнсорнай увагі.
Калі складаная задача нарэшце вырашана ідэальна, надыходзіць той самы момант ісціны. Гэта не выбух эмоцый, а ціхае, глыбокае палягчэнне. Выдых. Момант, калі хаос становіцца парадкам, а музыка фінансаў гучыць без фальшывых нот.
Марыя Сцяпанаўна ўпэўнена: за кожным дакументам, за кожнай пячаткай стаіць чалавек. Прафсаюз для яе — гэта не проста арганізацыя, а прастора бяспекі і спакою. У свеце, які пастаянна змяняецца, важна адчуваць плячо супольнасці.
Яе дапамога калегам — гэта не толькі кансультацыі па бухгалтэрыі ці складанне справаздач. Гэта падтрымка словам і справай. У калектыве яна трымаецца галоўнага прынцыпу, які лічыць адзіна справядлівым: «Праўда і толькі праўда». Менавіта на гэтым падмурку будуецца давер, які мацнейшы за любыя інструкцыі.
Як удаецца сумяшчаць вобраз строгага прафесіянала, шматдзетнай маці, якая выхоўвае траіх дзяцей, і проста жанчыны? Сакрэт просты і адначасова паэтычны. Марыя Сцяпанаўна прызнаецца, што яе слабасць і крыніца сіл — гэта мора. Яго бязмежнасць і спакой дапамагаюць аднавіць баланс, які так неабходны ў працы з лічбамі.
Кожная яе раніца пачынаецца з кубка кавы і сустрэчы з новым днём. Гэта момант натхнення, калі свет яшчэ ціхі, а наперадзе — новыя выклікі.
Калі б яна магла сустрэць сябе васямнаццацігадовую, то, мабыць, дала б нечаканую параду: «Паспрабуй сябе ў медыцыне». Гэта была яе дзіцячая мара — лячыць людзей. Але, гледзячы на яе шлях, разумееш: Марыя Сцяпанаўна ў пэўным сэнсе і стала медыкам. Толькі лечыць яна не целы, а фінансавае здароўе арганізацыі, дапамагаючы людзям адчуваць сябе абароненымі і ўпэўненымі ў заўтрашнім дні.
Яе жыццё — гэта рытмічны ўдар барабана, які задае тэмп цэлай арганізацыі. Дакладна, сумленна і з вялікай любоўю да людзей.
Юрый Адула.
